Column #5: Signs of the Corona Times

De redactie van Gallery Viewer Magazine vroeg mij een mini online tentoonstelling te maken, dit is mijn persoonlijke kijk op de Corona crisis in zeven kunstwerken van Gallery Viewer (in English below).

Esiri Erheriene- Essi, Happy Birthday, Mr. President, 2013

1. Esiri Erheriene- Essi, Happy Birthday, Mr. President, 2013 (galerie RonMandos)

Van 4 tot 8 maart was ik met mijn partner Femke in New York. Als kunstadviseur bezoek ik regelmatig kunstbeurzen. Zo ook The Armory Show waar Galerie Ron Mandos in een trotse stand het werk van Esiri Erheriene- Essi toonde. Het was er druk, veel mensen bovenop elkaar. Dit was zo’n beetje de laatste kunst die ik de afgelopen zeven weken heb gezien. In het vliegtuig terug naar huis kreeg Femke keelpijn…

Ik ben blij dat ons land wordt geleid door fatsoenlijke, rustig nadenkende mensen. Er valt wellicht van alles aan te merken op het beleid van Marc Rutte en Jaap van Dissel. Zo zien zij het kunstenaarschap bepaald (nog) niet als een vitaal beroep. Maar ik denk toch dat onze Mr. President het beste met ons voor heeft, dat gevoel krijg je lang niet overal. 

Erheriene-Essi laat op haar schilderijen vaak gewone momenten uit het leven zien. Gewoon maar wel uitbundig geschilderd. Dat is wat deze tijd aan ons vraagt, het gewone, het huiselijke, de kleine kring uitbundig waarderen. 

Michael Kirkham, Security, 2018

2. Michael Kirkham, Security, 2018 (Galerie Gerhard Hofland)

Tijdens het inchecken op JFK Airport zagen we voor het eerst mensen met mondkapjes, spatbrillen en blauwe latex handschoenen. Een beeld waar we nu allang aan gewend zijn en dat waarschijnlijk straks gemeengoed wordt in ons straatbeeld. 

In de schilderijen van Micheal Kirkham is vaak een schurende tegenstelling te voelen van  afstandelijke emoties tijdens intieme handelingen. Een schrikbeeld voor wat ons staat te wachten? Durven we elkaar straks nog aan te raken zonder latex ertussen? 

Itamar Gilboa, Body of Work (Lung internal), 2019

3. Itamar Gilboa, Body of Work (Lung internal), 2019 (Galerie Vriend van Bavink)

Thuis aangekomen belandde Femke ziek in bed. Na 9 dagen koorts werd ze opgenomen in het OLVG Oost. Een dubbele longontsteking, Corona positief. Femke was nooit ziek, tegen alle influenzas bestand, maar niet tegen deze.

Kunstenaars laten ons op een andere manier naar het leven kijken. Soms heel letterlijk. Zo zien de longen van Itamar Gilboa er dus uit, 3D geprint en op een glamoureuze wijze gepresenteerd.

Guido van der Werve, Nummer dertien, Effugio C, 2011

4. Guido van der Werve, Nummer dertien, Effugio C, 2011 (Galerie Grimm)

Als je partner op de horror afdeling van het ziekenhuis ligt, aan het begin van de (later bleek) flattend curve, rest vooral onzekerheid en thuis afwachten. Om fit te blijven ga je thuis sporten. 

Guido van der Werve is, naast een briljante kunstenaar, ook een fanatiek sporter. Op dit werk rent hij rondjes om zijn huis. Op zijn website beschrijft hij dit bijna nonchalant als volgt: On the 8th of June 2011, he ran approximately two and a half marathons around his house in Finland in exactly twelve hours.

Luister hier een interview met Guido bij De Avonden van de VPRO.

Charlotte Schleiffert, DHL, 2018

5. Charlotte Schleiffert, DHL, 2018 (Galerie Akinci)

Naast sporten, via Zoom een beetje werken, heel veel appen, kijk je naar buiten. Het is sinds de Corona uitbraak in Nederland prachtig weer, de luchten lijken helderder dan ooit. De DHL bestel wagentjes rijden af en aan. Mensen lijken uit verveling van alles te bestellen.

In het werk van Charlotte Schleiffert lijken de figuren in een ideale wereld te leven. Een soort paradijs, met vaak meer dieren dan mensen. De natuur speelt een prominente rol. Het lijkt daar meer in balans dan in ons echte wereld. Begin juni organiseer ik een pop up tentoonstelling in de Kinkerstraat in Amsterdam. Een unieke duo-show met haar partner Jeroen Kuster. We doen aan Private View Only, vooral omdat het moet maar ook omdat het misschien wel een betere manier van kunst kijken is. 

Casper Braat, Reflection of Superman, 2018

6. Casper Braat, Reflection of Superman, 2018, (Galerie Torch)

En dan komt ze thuis, helemaal verzwakt. Beter, maar een lange herstelperiode staat te wachten. Eerst durven we het niet, we houden ook nog thuis geforceerd 1,5 meter afstand. Maar uiteindelijk is daar na 5 weken de eerste omhelzing. We hebben het gered, even herstellen en dan zijn we als Superman, klaar om de kwetsbaren te helpen. 

Straks, na de crisis, zullen onze waarden en waarderingen zijn veranderd. Dan blijken onze oude helden ons toch niet zoveel te hebben gebracht. Het is tijd voor nieuwe helden.

Frank Halmans, Voltooid verleden tijd, 2017

7. Frank Halmans, Voltooid verleden tijd, 2017 (Galerie Ramakers)

In maart 2020 is een tijdperk afgesloten. Iedereen voelde wel aan dat er iets moest veranderen. Er lijkt een tijd achter ons. In dit werk van Frank Halmans zit die voltooid verleden tijd binnenin een huis van boeken. Je kan een beetje naar binnen kijken. Je ziet niet alles maar je weet wat er in staat. Je was er zelf bij, je weet hoe het was.

Maar wat staat ons te wachten? Zullen we ooit weer op een drukke kunstbeurs staan? We weten het niet. Wat we wel weten is dat kunstenaars ons bij deze transitie zullen bijstaan. Zij zullen ons helpen met hun nieuwe inzichten. Zij zullen ons anders naar het leven laten kijken. Dat hebben ze altijd al gedaan, dat zullen ze blijven doen. Dan blijkt kunstenaarschap toch een vitaal beroep!

Read the article in English here on Gallery Viewer.

Column #4: bought for corporate collection, Inez de Brauw

During the Corona crisis a lot of people work from their home. Since they are not in the office and cannot enjoy the artworks in their working environment, one of my clients asked me to write a short story about the works of one of the artists from their collection. This week: Inez de Brauw.

As an art advisor I scout on many different places to find the best artists for the collection of my clients. The Open Studios of The Rijksakademie is one of them. In 2016 I discovered the work by Inez de Brauw (1989) and bought this great triptych of 180×405 cm.

Inez de Brauw, Black and white interior, series Ornament and crime 2016, 30 x 180, 250 x 180, 120 x 180 cm, oil, acrylics and spray paint on canvas

Last week I called Inez and asked her about the meaning of being admitted to The Rijksakademie and the importance of an acquisition of a corporate collection. During our conversation we also discussed the consequences of the Corona crisis to her work. 

Being admitted to The Rijksakademie is something very special to an artist. Only a few (25 world wide, half of them Dutch) of the hundreds of applications are selected to this two year residency.

From the Rijksakademie website: The Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam focuses on developing talent in the fine arts. We select and facilitate top talent and offer selected artists a platform for further development of their work. Presentation of the work and connections to an international network form a part of the two-year residency program. For many alumni the residency has led to their international breakthrough.

Detail of work

Inez emphasized the fact that she was able to experiment with all different techniques and materials, that she was connected to a broad international network and surrounded by experts on all different areas, as the main accelerators in her career. She got access to the international art world. Every year more than 8000 art lovers and all the key players like gallery owners, collectors and curators visit the open studios to see the work of the artists. Inez appointed that even today, 3 years later, The Rijksakademie still feels like a family she can rely on. 

Another confidence boost was the acquisition of her work by a main corporate collection. This means more visibility, top quality presentation next to other wel established artists and a quality mark for your work. It happens quite often that a collection will follow your work and buy other pieces in the future and it sure can help persuade other buyers to do the same. An acquisition is very important for an artist, not just in euros, but in a lot more. 

Inez de Brauw

Eventually we asked Inez how she felt about the Corona crisis for her work as an artist. Like for the most of us, this is a harsh time for her. She cannot find the inspiration nor the peace and space in her head to focus on her work. An artist needs space to find subtlety and reflection. That is hard when the world is on fire. On the short-term, Inez is happy to have enough assignments to get through. She is very aware that this does not count for most of her colleague artists and she is uncertain about what the future will bring. This crisis will hit the artworld hard. Like it happened after 2008, maybe even worse.

Inez de Brauw, White noise

Column #2: Een eerlijk honorarium, da’s logisch

Een eerlijk honorarium voor kunstenaars, het klinkt zo logisch…

(gepubliceerd in Tableau Magazine 41e jaargang nr. 3 winter 2019/2020)

Als wij graag naar kunst kijken, ervan genieten, onszelf er een rijker bestaan mee geven, dan is er ons dus veel aan gelegen dat deze kunst wordt gemaakt, en dat de maker daar dus een eerlijk honorarium voor krijgt. Dit klinkt heel logisch. Als zakelijk leider van Kunstvereniging Diepenheim probeer ik financiële middelen te vinden om de richtlijnen voor kunstenaarshonoraria te hanteren. Het slagen hiervan is minder logisch. 

Ik vroeg twee van “onze” kunstenaars hoe zij hier tegenaan kijken. Matea Bakula exposeerde eind vorig jaar in de Kunstvereniging. Zij zegt hierover: “Samenwerken met Kunstvereniging Diepenheim is voor mij een ontzettend goede ervaring geweest omdat alles rondom de expositie professioneel geregeld wordt. Zo voel je als kunstenaar dat jij en je werk serieus genomen worden. Hier dragen het honorarium en materiaalbudget aan bij. Het is essentieel dat de kunstenaar financieel vergoed wordt; het zorgt ervoor dat je veel meer vrijheid ervaart in het maken van artistieke keuzes.” 

Matea Bakula in Kunstvereniging Diepenheim, najaar 2018. Foto Rik Klein Gotink

Op dit moment is “Unhide All” te zien, een solotentoonstelling van Gerbrand Burger, hij zegt desgevraagd: “Ik vraag ik me meteen af hoe het komt dat er in andere sectoren van de economie vanzelfsprekend vooraf afspraken worden gemaakt over de kosten en honoraria. Terwijl het in de kunst vaak onduidelijk blijft en (te) laat of achteraf pas over geld gaat. Maar het maken van kunst kost vaak veel tijd en materiaal. Niet alleen de daadwerkelijke productie van het werk zelf, maar ook in de minder goed te kwantificeren ontwikkelfase. Tegelijkertijd bespeur ik bij mezelf ook wel een neiging die misschien deel is van het probleem. Ik ben primair gericht op zaken die ik betekenisvol en zinvol vind, zoals het maken van kunst. Hierbij zijn andere waarden belangrijker voor me dan de waarde van geld. Zo is de kunstenaar toch te vaak hoofdsponsor van de tentoonstelling, zonder vermelding.”

Zo logisch zijn harde afspraken over honorarium dus blijkbaar niet, maar belangrijk wel. Daarom vind ik het zo goed dat Tableau Magazine heeft gezegd: “Wij gaan kleinere presentatie-instellingen, zoals Kunstvereniging Diepenheim, ondersteunen bij het vinden van middelen om kunstenaars eerlijk te honoreren. Wij richten hiervoor het Tableau Fonds op.”

Tijdens PAN, eind november in de RAI Amsterdam, wordt het Tableau Fonds feestelijk gelanceerd.