Column #7: bought for corporate collection, Luis Xertu

Just before the Corona era the KPMG Art Committee acquired two big and impressive paintings by the Mexican artist Luis Xertu (1985). At that time we were convinced of the quality and uniqueness of the works. What could not know was how they, in a subtle way, would reflect the time we were facing. The title of his solo show at Torch Gallery, “Renditions of impermanence”, could have betrayed it.

Luis Xertu, Birds of Ash, 2018, 200x256cm

“In the paintings Xertu combines the analogue and the digital; photographing models, painting them, using Photoshop to decide the composition of the surrounding nature and meticulously gluing plants directly onto the canvas to create large scale paintings. Drawing from mythological references, he explores themes of time and aging incorporating the decay of real plants as elements of transformation, which can take several years to happen.” explains the young talented curator of the show, Valentijn van der Hulst to us.

Luis Xertu, God’s First Creature, 2016, 200x200cm

Doron Beuns wrote a interesting insight on XIBT, Contemporary Art Magazine. I quote two passages:

“Life is inherently ephemeral and fragile. Mother Nature could take life at the same rate of creation, even in the most prosperous and medically advanced societies. The recent COVID-19 pandemic has proven that possibility beyond the stretch of our collective imagination. Luis Xertu’s first solo presentation at Torch Gallery in Amsterdam could not have been scheduled at a more interesting time in that respect.”

“… This is where a possible concern about human finitude makes place for the beauty of obsolescence in Xertu’s paintings. They rightfully acknowledge that human experience has always existed on the exact borderline of these two domains. It is up to us where we place the emphasis, especially today.”

Luis Xertu explains

Artists can help us guide towards a new reality. They always give us new insights on the world we seem to take for granted. So did Luis Xertu. And we didn’t even know it! It shows the meaning of art in general and the unexpected added value of the KPMG Art Collection to our daily life.

In 2004 Luis Xertu came to live in Netherlands, where he graduated from the Gerrit Rietveld Academie in 2009. Xertu has been nominated for the Royal Award for Modern Painting 2019 and was awarded the Audience Prize. His artworks have been shown in the Dutch pavilion of the Venice Biënnale and Museum Boijmans van Beuningen.

Column #6: bought for corporate collection, Vincent Uilenbroek

As an art advisor I frequently visit(ed) art fairs. The time that we could visit large scale and crowded events seems like ages ago. Last February the KPMG Art Committee visited Art Rotterdam, the main artfair in The Netherlands for contemporary art. More than 80 different (intern)national galleries present hundreds of artists in The Van Nellefabriek. Ten-thousands art lovers visit it, it is packed, 1,5 meter distance is unthinkable. How will an artfair look like in the near future?

This year we bought two paintings of Vincent Uilenbroek at the artfair. I asked Vincent about the technique he uses and how he feels as an artist in this Corona crisis.

Vincent Uilenbroek, Ghost Image After Glow #7

The work of Vincent Uilenbroek (Haarlem 1980) is based on the process of making an artwork and the residue that it leaves behind. The hierarchy of form and residue is twisted around. That what is normally regarded irrelevant such as traces of painterly is made important and with it, it forms a new abstract language.

Vincent Uilenbroek, Ghost Image After Glow #12

Vincent explains: “The traces of paint on the studio wall for example. A white negative space is left behind when a canvas is removed. But also ink left in a screen when the job is done making screen prints, leaving a ghost image of the printed template. In my Ghost Image After Glow series, I combine these two elements. The work has a certain volume of past, present and future in it. Maybe a beginning, maybe an end but by looking into the silkscreen you enter a mental space. Its filled and empty in the same time.”

Vincent Uilenbroek portret

I asked Vincent how he copes with the Corona crisis. He noticed that the art world is searching how to deal with this new situation. 

He says: “No doubt things will change but I hope artists, galleries, museums, art lovers and buyers will join forces to keep the art world alive. Online shows and art dealing is a way to reach the audience that is locked inside. Nevertheless not every artwork has the same aura on photo or laptop screen. In the end seeing a work of art in real life is telling you so much more.”

“Besides my artistry I try to reach people with art online as owner of Studio Onvervalst. It is a platform where I make accessible screen prints for a broader audience working with renowned artists. Lately I printed a screen print by Joost Swarte that he designed for a local radiomarathon dealing with Corona in these times. The money raised selling the prints was donated to the Red Cross.”

“I hope we can stay strong together. Maybe art can unite us and inspires us coping the crises we are in today.”

Vincent Uilenbroek, Flux #8 (bought for private collection)

At the end of 2020 their is a new solo show of Vincent’s work planned at Gallery Dudokdegroot in Amsterdam.

(Jacko Brinkman, April 2020)

Column #5: Signs of the Corona Times

De redactie van Gallery Viewer Magazine vroeg mij een mini online tentoonstelling te maken, dit is mijn persoonlijke kijk op de Corona crisis in zeven kunstwerken van Gallery Viewer (in English below).

Esiri Erheriene- Essi, Happy Birthday, Mr. President, 2013

1. Esiri Erheriene- Essi, Happy Birthday, Mr. President, 2013 (galerie RonMandos)

Van 4 tot 8 maart was ik met mijn partner Femke in New York. Als kunstadviseur bezoek ik regelmatig kunstbeurzen. Zo ook The Armory Show waar Galerie Ron Mandos in een trotse stand het werk van Esiri Erheriene- Essi toonde. Het was er druk, veel mensen bovenop elkaar. Dit was zo’n beetje de laatste kunst die ik de afgelopen zeven weken heb gezien. In het vliegtuig terug naar huis kreeg Femke keelpijn…

Ik ben blij dat ons land wordt geleid door fatsoenlijke, rustig nadenkende mensen. Er valt wellicht van alles aan te merken op het beleid van Marc Rutte en Jaap van Dissel. Zo zien zij het kunstenaarschap bepaald (nog) niet als een vitaal beroep. Maar ik denk toch dat onze Mr. President het beste met ons voor heeft, dat gevoel krijg je lang niet overal. 

Erheriene-Essi laat op haar schilderijen vaak gewone momenten uit het leven zien. Gewoon maar wel uitbundig geschilderd. Dat is wat deze tijd aan ons vraagt, het gewone, het huiselijke, de kleine kring uitbundig waarderen. 

Michael Kirkham, Security, 2018

2. Michael Kirkham, Security, 2018 (Galerie Gerhard Hofland)

Tijdens het inchecken op JFK Airport zagen we voor het eerst mensen met mondkapjes, spatbrillen en blauwe latex handschoenen. Een beeld waar we nu allang aan gewend zijn en dat waarschijnlijk straks gemeengoed wordt in ons straatbeeld. 

In de schilderijen van Micheal Kirkham is vaak een schurende tegenstelling te voelen van  afstandelijke emoties tijdens intieme handelingen. Een schrikbeeld voor wat ons staat te wachten? Durven we elkaar straks nog aan te raken zonder latex ertussen? 

Itamar Gilboa, Body of Work (Lung internal), 2019

3. Itamar Gilboa, Body of Work (Lung internal), 2019 (Galerie Vriend van Bavink)

Thuis aangekomen belandde Femke ziek in bed. Na 9 dagen koorts werd ze opgenomen in het OLVG Oost. Een dubbele longontsteking, Corona positief. Femke was nooit ziek, tegen alle influenzas bestand, maar niet tegen deze.

Kunstenaars laten ons op een andere manier naar het leven kijken. Soms heel letterlijk. Zo zien de longen van Itamar Gilboa er dus uit, 3D geprint en op een glamoureuze wijze gepresenteerd.

Guido van der Werve, Nummer dertien, Effugio C, 2011

4. Guido van der Werve, Nummer dertien, Effugio C, 2011 (Galerie Grimm)

Als je partner op de horror afdeling van het ziekenhuis ligt, aan het begin van de (later bleek) flattend curve, rest vooral onzekerheid en thuis afwachten. Om fit te blijven ga je thuis sporten. 

Guido van der Werve is, naast een briljante kunstenaar, ook een fanatiek sporter. Op dit werk rent hij rondjes om zijn huis. Op zijn website beschrijft hij dit bijna nonchalant als volgt: On the 8th of June 2011, he ran approximately two and a half marathons around his house in Finland in exactly twelve hours.

Luister hier een interview met Guido bij De Avonden van de VPRO.

Charlotte Schleiffert, DHL, 2018

5. Charlotte Schleiffert, DHL, 2018 (Galerie Akinci)

Naast sporten, via Zoom een beetje werken, heel veel appen, kijk je naar buiten. Het is sinds de Corona uitbraak in Nederland prachtig weer, de luchten lijken helderder dan ooit. De DHL bestel wagentjes rijden af en aan. Mensen lijken uit verveling van alles te bestellen.

In het werk van Charlotte Schleiffert lijken de figuren in een ideale wereld te leven. Een soort paradijs, met vaak meer dieren dan mensen. De natuur speelt een prominente rol. Het lijkt daar meer in balans dan in ons echte wereld. Begin juni organiseer ik een pop up tentoonstelling in de Kinkerstraat in Amsterdam. Een unieke duo-show met haar partner Jeroen Kuster. We doen aan Private View Only, vooral omdat het moet maar ook omdat het misschien wel een betere manier van kunst kijken is. 

Casper Braat, Reflection of Superman, 2018

6. Casper Braat, Reflection of Superman, 2018, (Galerie Torch)

En dan komt ze thuis, helemaal verzwakt. Beter, maar een lange herstelperiode staat te wachten. Eerst durven we het niet, we houden ook nog thuis geforceerd 1,5 meter afstand. Maar uiteindelijk is daar na 5 weken de eerste omhelzing. We hebben het gered, even herstellen en dan zijn we als Superman, klaar om de kwetsbaren te helpen. 

Straks, na de crisis, zullen onze waarden en waarderingen zijn veranderd. Dan blijken onze oude helden ons toch niet zoveel te hebben gebracht. Het is tijd voor nieuwe helden.

Frank Halmans, Voltooid verleden tijd, 2017

7. Frank Halmans, Voltooid verleden tijd, 2017 (Galerie Ramakers)

In maart 2020 is een tijdperk afgesloten. Iedereen voelde wel aan dat er iets moest veranderen. Er lijkt een tijd achter ons. In dit werk van Frank Halmans zit die voltooid verleden tijd binnenin een huis van boeken. Je kan een beetje naar binnen kijken. Je ziet niet alles maar je weet wat er in staat. Je was er zelf bij, je weet hoe het was.

Maar wat staat ons te wachten? Zullen we ooit weer op een drukke kunstbeurs staan? We weten het niet. Wat we wel weten is dat kunstenaars ons bij deze transitie zullen bijstaan. Zij zullen ons helpen met hun nieuwe inzichten. Zij zullen ons anders naar het leven laten kijken. Dat hebben ze altijd al gedaan, dat zullen ze blijven doen. Dan blijkt kunstenaarschap toch een vitaal beroep!

Read the article in English here on Gallery Viewer.

Column #4: bought for corporate collection, Inez de Brauw

During the Corona crisis a lot of people work from their home. Since they are not in the office and cannot enjoy the artworks in their working environment, one of my clients asked me to write a short story about the works of one of the artists from their collection. This week: Inez de Brauw.

As an art advisor I scout on many different places to find the best artists for the collection of my clients. The Open Studios of The Rijksakademie is one of them. In 2016 I discovered the work by Inez de Brauw (1989) and bought this great triptych of 180×405 cm.

Inez de Brauw, Black and white interior, series Ornament and crime 2016, 30 x 180, 250 x 180, 120 x 180 cm, oil, acrylics and spray paint on canvas

Last week I called Inez and asked her about the meaning of being admitted to The Rijksakademie and the importance of an acquisition of a corporate collection. During our conversation we also discussed the consequences of the Corona crisis to her work. 

Being admitted to The Rijksakademie is something very special to an artist. Only a few (25 world wide, half of them Dutch) of the hundreds of applications are selected to this two year residency.

From the Rijksakademie website: The Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam focuses on developing talent in the fine arts. We select and facilitate top talent and offer selected artists a platform for further development of their work. Presentation of the work and connections to an international network form a part of the two-year residency program. For many alumni the residency has led to their international breakthrough.

Detail of work

Inez emphasized the fact that she was able to experiment with all different techniques and materials, that she was connected to a broad international network and surrounded by experts on all different areas, as the main accelerators in her career. She got access to the international art world. Every year more than 8000 art lovers and all the key players like gallery owners, collectors and curators visit the open studios to see the work of the artists. Inez appointed that even today, 3 years later, The Rijksakademie still feels like a family she can rely on. 

Another confidence boost was the acquisition of her work by a main corporate collection. This means more visibility, top quality presentation next to other wel established artists and a quality mark for your work. It happens quite often that a collection will follow your work and buy other pieces in the future and it sure can help persuade other buyers to do the same. An acquisition is very important for an artist, not just in euros, but in a lot more. 

Inez de Brauw

Eventually we asked Inez how she felt about the Corona crisis for her work as an artist. Like for the most of us, this is a harsh time for her. She cannot find the inspiration nor the peace and space in her head to focus on her work. An artist needs space to find subtlety and reflection. That is hard when the world is on fire. On the short-term, Inez is happy to have enough assignments to get through. She is very aware that this does not count for most of her colleague artists and she is uncertain about what the future will bring. This crisis will hit the artworld hard. Like it happened after 2008, maybe even worse.

Inez de Brauw, White noise

Column #3: bought for corporate collection, Dana Lixenberg

During the Corona crisis a lot of people work from their home. Since they are not in the office and cannot enjoy the artworks in their working environment, one of my clients asked me to write a short story about the works of one of the artists from their collection. This week: Dana Lixenberg, “Imperial Courts”

Dana Lixenberg, Chin and his daughter Dee Dee, 1993

In the entrance hall of this company there are four photographs. Black and white pictures, a girl standing on a crossroad, a giant tree, a deserted birthday party and a father with his baby daughter on his lap. At first glance they seem to be random pictures of daily life scenes.

Dana Lixenberg, Imperial Courts

These pictures are part of a giant project by well known Dutch photographer Dana Lixenberg (1964). During a period of 22 years (1995 – 2015) Lixenberg portrayed the people of Imperial Courts, a public housing project, built in Watts, a district of Los Angeles. This is the area where in 1992 riots broke out after four LAPD police officers were acquitted of the brutal beating of Rodney King, a black taxi driver. The same streets were also the battleground of a bloody conflict between two gangs, the Crips and the Bloods, until they agreed on a truce in 1993.

It was in this year Dana got in contact with Tony Bogard’s, the leader of the PJ Watts Crips gang. He introduced her to the neighborhood and gradually she won the trust of the residents of Imperial Courts. Dana remained in contact with the community and continued her work between 2008 and 2015.

Dana Lixenberg

On http://www.imperialcourtsproject.com you find a web documentary by Dana Lixenberg and Eefje Blankevoort about Imperial Courts, with contributions by its residents. The project involves besides the photographs a 300 page book and a triple-screen video installation of 69 minutes. This video was exhibited (18 Jan – 10 May 2020) at The Stedelijk Museum Amsterdam and was acquired to the museum collection.

Dana Lixenberg, Imperial Courts book

If you want more information about these works or art in your office, please contact me by email: info@jackobrinkman.nl

Sources:  Dana Lixenberg, Imperial Courts 1993 – 2015, Roma Publications Amsterdam, Huis Marseille, Dana Lixenberg, Imperial Courts, 1993–2015, 12.12.2015 — 06.03.2016

Column #2: Een eerlijk honorarium, da’s logisch

Een eerlijk honorarium voor kunstenaars, het klinkt zo logisch…

(gepubliceerd in Tableau Magazine 41e jaargang nr. 3 winter 2019/2020)

Als wij graag naar kunst kijken, ervan genieten, onszelf er een rijker bestaan mee geven, dan is er ons dus veel aan gelegen dat deze kunst wordt gemaakt, en dat de maker daar dus een eerlijk honorarium voor krijgt. Dit klinkt heel logisch. Als zakelijk leider van Kunstvereniging Diepenheim probeer ik financiële middelen te vinden om de richtlijnen voor kunstenaarshonoraria te hanteren. Het slagen hiervan is minder logisch. 

Ik vroeg twee van “onze” kunstenaars hoe zij hier tegenaan kijken. Matea Bakula exposeerde eind vorig jaar in de Kunstvereniging. Zij zegt hierover: “Samenwerken met Kunstvereniging Diepenheim is voor mij een ontzettend goede ervaring geweest omdat alles rondom de expositie professioneel geregeld wordt. Zo voel je als kunstenaar dat jij en je werk serieus genomen worden. Hier dragen het honorarium en materiaalbudget aan bij. Het is essentieel dat de kunstenaar financieel vergoed wordt; het zorgt ervoor dat je veel meer vrijheid ervaart in het maken van artistieke keuzes.” 

Matea Bakula in Kunstvereniging Diepenheim, najaar 2018. Foto Rik Klein Gotink

Op dit moment is “Unhide All” te zien, een solotentoonstelling van Gerbrand Burger, hij zegt desgevraagd: “Ik vraag ik me meteen af hoe het komt dat er in andere sectoren van de economie vanzelfsprekend vooraf afspraken worden gemaakt over de kosten en honoraria. Terwijl het in de kunst vaak onduidelijk blijft en (te) laat of achteraf pas over geld gaat. Maar het maken van kunst kost vaak veel tijd en materiaal. Niet alleen de daadwerkelijke productie van het werk zelf, maar ook in de minder goed te kwantificeren ontwikkelfase. Tegelijkertijd bespeur ik bij mezelf ook wel een neiging die misschien deel is van het probleem. Ik ben primair gericht op zaken die ik betekenisvol en zinvol vind, zoals het maken van kunst. Hierbij zijn andere waarden belangrijker voor me dan de waarde van geld. Zo is de kunstenaar toch te vaak hoofdsponsor van de tentoonstelling, zonder vermelding.”

Zo logisch zijn harde afspraken over honorarium dus blijkbaar niet, maar belangrijk wel. Daarom vind ik het zo goed dat Tableau Magazine heeft gezegd: “Wij gaan kleinere presentatie-instellingen, zoals Kunstvereniging Diepenheim, ondersteunen bij het vinden van middelen om kunstenaars eerlijk te honoreren. Wij richten hiervoor het Tableau Fonds op.”

Tijdens PAN, eind november in de RAI Amsterdam, wordt het Tableau Fonds feestelijk gelanceerd.

Column #1: Boodschappen doen met je CV

(gepubliceerd in Tableau Magazine september 2019)

Stel je voor. Je hebt een stukadoor nodig. Je belt iemand waarvan je goeie verhalen hebt gehoord. Je vraagt hem je huis te stuken. Je vertelt er ook bij dat je helaas geen budget hebt om hem te betalen. Maar je probeert hem over te halen het gratis te doen met als argument dat deze klus heel goed staat op zijn cv en dat het vast weer nieuwe klussen zal opleveren. 

Wat denk je dat het antwoord van de stukadoor zal zijn? Nadat hij je hard heeft uitgelachen.

“Met mijn cv kan ik geen boodschappen doen!” 

Gerbrand Burger, “Unhide All” in Kunstvereniging Diepenheim, herfst 2019 (foto: Rik Klein Gotink)

Ik denk niet dat iemand het ooit in zijn hoofd heeft gehaald dit voor te stellen aan een stukadoor. Ik weet heel zeker dat het de normaalste zaak van de wereld is dit wel voor te stellen aan een kunstenaar voor het maken van een tentoonstelling. 

Gelukkig lijkt er een kentering in de kunst- en cultuurwereld te zijn die ervoor zorgt dat we het niet meer normaal vinden om kunstenaars onfatsoenlijk te belonen. De Fair Practice Code is een bekend begrip geworden. Een onderdeel hiervan is een richtlijn waarmee je kan berekenen wat een fatsoenlijk bedrag is voor een honorarium voor een kunstenaar.

Op kunstenaarshonorarium.nl vind je een eenvoudige calculator waarmee je het bedrag kan uitrekenen. Als voorbeeld: je vraagt een kunstenaar voor een solotentoonstelling met nieuw werk die drie maanden te zien is. Het honorarium zou dan € 8.298,- moeten zijn. Let wel, het gaat hier over een tentoonstelling zonder primaire verkoopdoelstelling, dus niet in een galerie. 

Ik denk persoonlijk dat dit inderdaad een fatsoenlijk bedrag is. Maar als zakelijk leider van Kunstvereniging Diepenheim krap ik achter mijn oren en vraag me af hoe we dit als kleine organisatie in godsnaam moeten waarmaken. We organiseren zes tentoonstellingen per jaar!

Bij Kunstvereniging Diepenheim hebben we met elkaar afgesproken dat we vierkant achter de Fair Practice Code staan. We gaan dan ook alles in het werk zetten de richtlijn voor het honorarium te volgen. 

Gerbrand Burger, “Unhide All” in Kunstvereniging Diepenheim, herfst 2019 (foto: Rik Klein Gotink)

We maken geld vrij in onze bescheiden begroting, we vragen bijdragen aan bij het Mondriaan Fonds (30% van het bedrag is haalbaar en wordt regelmatig gehonoreerd), we vragen aan kunstliefhebbers ons te steunen met een bijdrage. We doen ons best, maar het is nog niet genoeg. Voor een kleine presentatie-instelling zoals de Kunstvereniging is het (nog) niet haalbaar de richtlijn volledig te volgen.

Maar we willen niet dat de kunstenaar met zijn cv boodschappen moet doen! 

Ik legde dit dilemma voor aan de redactie van Tableau en kreeg hier meer dan alleen een luisterend oor. Ze waren het roerend met mij eens. “We gaan hier iets aan doen”, was het antwoord.

Tableau puts her money where her mouth is en richt het Tableau Fonds op. Hiermee wil zij kleinere instellingen steunen bij het honoreren van haar exposerende kunstenaars. Als eerste steunt het Tableau Fonds de solotentoonstelling van Gerbrand Burger in Kunstvereniging Diepenheim. Iedereen is van harte welkom bij de opening op 21 september. Een mooi moment om met elkaar van gedachte te wisselen over hoe we samen ervoor kunnen zorgen dat kunstenaars, net als stukadoors, fatsoenlijk worden betaald voor hun werk!

Tableau Magazine september 2019